 |
| Slucajni upis |
Branicevski okrug
BRANICEVSKI OKRUG
Branicevski okrug se nalazi izmedju 44o 04' 50 " i 44o 49' 20 " severne geografske širine i izmedju 21o 02' 30 " i 22o 03' 30 " ist [..] |
| vise |
|
|
|
|
|
|
|
|
| 226 Upisa & 88 Tema u 6 Kategorija |
| |
|
|
|
|
|
| Autor |
|
|
|
 |
|
MANASTIR LEPAVINA |
|
|
Administrator
37 Upisa - Neuling
|
 |
|
MANASTIR LEPAVINA
(kratki istorijat)
Po kazivanju jednog starog lepavinskog hronicara, manastir Lepavina je podignut oko 1550. godine, dakle uskoro po formiranju prvih srpskih naselja u ovom kraju. Još se kaže da ga je osnovao monah iz manastira Hilandara poreklom iz Hercegovine - Jefrem (Vukodabovic), koji sklanjajuci se ispred Turaka kriomice dodje u ovaj kraj. Cuvši za njega, dva kaludjera iz Bosne dodjoše k njemu i s njim se udruziše.
Videvši da je okolina plodna, oni pozvaše i narod iz Bosne te se za kratko vreme okolina ispuni novopridošlim narodom. Tada se pojavila i potreba za gradnjom manastira koji bi zadovoljavao verske potrebe naroda. Kaludjeri poceše krciti zemlju i graditi manastir uz pomoc naroda. Za krako vreme sagradiše malu drvenu crkvu i nazvaše je manastirom.
Cuvši za ovo, Turci iz Stupcanice, Pakraca i Bijele u avgustu 1557. godine napadoše na manastir pod vodstvom Zarep-age Alije. Manastir spališe, cetiri kaludjera ubiše, a dvojicu odvedoše u ropstvo. Ali, misao o potrebi manastira kao duhovnog centra novodoseljenih Srba nije bila napuštena. Godine 1598. u manastir je došao jeromonah Grigorije, takodje postriženik manastira Hilandara, sa još dva brata iz manastira Mileševa; oni su sa okolnim narodom poceli obnovu manastira. Zbog nesigurnog vremena i nedostatka sredstava, obnova je tekla dosta sporo.
Tek kad su Srbi 1630. godine dobili svoje privilegije i postali vazan faktor u obrani unutrašnjih austrijskih zemalja, te dolaskom arhimandrita Visariona 1635. godine, stvaraju se uslovi za gradnju manastira u pravom smislu reci. Srbi su pod rukovodstvom arhimandrita Visariona 1636. godine poceli temeljnu izgradnju manastira Lepavine i 1642. godine su sa tom izgradnjom bili gotovi pored svih teskoca na koje su nailazili...
Septembra 1642. godine potvrdio je baron Ivan Galer manastiru pravo vlasništva na sve zemlje koje su mu poklonili seljani Branjske i Sesvecana. To isto su narocitim pismima ucinili i baron Zigmund Ajbeslavd, zatim vojvoda Gvozden sa DJordjem Dobrojevicem , Blažom Pejasinovicem i vojvodom Radovanom (5. februara 1644.), baron Honorije Trautmansdorf (10. jula 1644.) i grof DJordje Ljudevit Švarcenberg (23. novembra 1644.). Tako je konacno osiguran život ovog manastira. Od tada u punom zamahu pocinje njegova verska, patriotska i kulturno-istorijska uloga u životu naših Krajišnika.
Istorija manastira Lepavine neodvojivo je povezana sa istorijom Srba u Varaždinskom generalatu. Od vremena njene obnove vodila se teška borba protiv unijacenja i pokatolicenja, a to je ujedno znacilo i protiv pokmecivanja Srba Krajišnika. U odbrani svoje vere i narodnih privilegija ( Statuta Valahorum ) lepavinski kaludjeri su bili uz narod, boreci se i stradajuci sa njim.
Godine 1666. ucestvovali su oni i stradali u velikoj Osmokruhovicevoj buni; 1672. su zajedno sa gomirskim kaludjerima (ukupno njih 14) bili u okovima poslani na Maltu, da doživotno robuju na galijama, a 26./13. novembra 1715. godine na pragu manastirske crkve je iz pušaka ubijen iguman Kodrat.
Krajem 1692. godine i pocetkom 1693. boravio je u Lepavini, kao duhovnom centru Srba u Varaždinskom generalatu, patrijarh Arsenije III. Carnojevic. Tu je Patrijarh okupljao narod i sveštenstvo i iz manastira odlazio u posete okolnim krajiskim vojvodama.
Ova Patrijarhova poseta još je više podigla ugled manastira Lepavine, narocito u to vreme kad su u Marcu uvedeni unijati. U Lepavini su se cesto sastajali narodni predstavnici da sa svojim rodoljubivim kaludjerima brinu narodnu brigu i traze izlaz iz teških situacija.
Zato, kad su Srbi iz Varaždinskog generalata uspeli da 1734. godine dobiju svog pravoslavnog episkopa, mimo unijatskog (koji je u Marci sedeo bez pastve), bilo je odredjeno da sedište novog episkopa bude u Lepavini.Ali, zbog njenog geografskog položaja, buduci da se nalazila na periferiji generalata i srpskih naselja, konacno je odredjeno da sedište episkopa bude u Severinu. Zbog velikog znacaja Lepavine nova je eparhija dobila naziv Lepavinsko-severinska eparhija. U Lepavini je i sahranjen prvi lepavinsko-severinski episkop Simeon (Filipovic), koji je umro u istražnom zatvoru u Koprivnici.
Polovinom XVIII. veka sagradjena je današnja manastirska crkva. Inicijator je bio raniji "protopop horvacki" Nikola Popovic, koji se kao paroh pisanicki ovekovecio gradnjom velike i lepe crkve u Pisanici, a tada je vec kao lepavinski arhimandrit Nikifor rukovodio gradnjom današnje crkve manastira Lepavine. Dovršenu crkvu osvetio je 25. marta 1753. kostajnicko-zrinopoljski episkop Arsenije (Teofanovic), koji je gotovo stalno boravio u Severinu. Crkva izvana ima osobine baroka, ali je u unutrašnjoj konstrukciji sacuvala mnogo elemenata starog srpsko-vizantijskog stila. Crkva je kasnije doterivana i ulepšavana.
Za istoriju manastira Lepavine neraskidivo je vezana cudotvorna ikona Presvete Bogorodice Lepavinske. Nastanak ove ikone datira s pocetka 16. veka i delo je nepoznatog autora. Ikoni se s razlogom pripisuju cudotvorne isceliteljske moci. Opširnije o cudima koja su se dogodila ispred cudotvorne ikone Majke Božje Lepavinske možete na ovim web-stranicama saznati pod naslovom "Cudesna iscelenja pred ikonom Majke Božje Lepavinske".
Narocitu vrednost dobila je manastirska crkva 1775. godine jer je tada u njoj umetnicki ikonostas izradio jedan od najboljih slikara ranog srpskog baroka, Jovan Cetirevic-Grabovan. Rad je uglavnom finansirao, pored ostalih priložnika, feldmarsallajtnan Mihail Mikasinovic. U spomen na to, pod ikonom svetog Jovana bio je izvajan njegov grb sa natpisom: "Mihail Mikasinovic g. feldm. lait.".To je bio jedan od najuspelijih Grabovanovih ikonostasa.
Nažalost, on je uništen u vreme II. svetskog rata. Od njegovih ikona sacuvale su se samo tri, od kojih su dve jako ostecene. Ipak, one svedoce o visokom umetnickim kvalitetama tog ikonostasa. Ikona je ostalo i iz ranijih vremena, kao što su ikone svetog Simeona Nemanje, svetog Save i ikona Vavedenja Presvete Bogorodice, koje su izradjene u Lepavini 1647. godine.
Pored ikonografskih spomenika, narocitu vrednost u Lepavini predstavljaju stare rukopisne i štampane knjige. Medju najstarije spadaju dva cetverojevandjelja, iz XIII. i XIV. veka, od kojih je jedno srpsko-raške, a drugo makedonske redakcije, oba sa lepim inicijalima.
U Lepavini nisu samo cuvane donesene knjige, nego i pisane, prepisavane i ponavljane. Drukcije nije moglo ni biti kad je manastir morao zadovoljavati kulturne potrebe ovamošnjih Srba. Tu je bila škola ne samo za obrazovanje manastirskog podmlatka, nego i podmlatka svestenickog uopšte, kao i onih mladica koji su stekavši ovde pismenost i osnovna zvanja odlazili u vojnu službu ili produžavali školovanje u Becu, Pozunu i drugde.
Sve je to visoko podiglo ugled manastira Lepavine te je narod o velikim praznicima, a narocito o hramovskim slavama, dolazio u velikom broju, tu se Bogu molio i tako ispunjavao dušu svoju blagodacu Božjom, koja mu je davala snagu da istraje.
U toku vekova uloga manastira bila je velika. On je uvek delio tešku sudbinu svoga naroda, cesto stradajuci sa njim. Najteži udarac primio je za vreme II. svetskog rata. Odmah posle okupacije bratstvo je pohapšeno i odvedeno u logor. Jeromonah Joakim (Babic) je ubijen, a ostali su kaludjeri prognani u Srbiju. Dana 27. oktobra 1943. godine manastir je po nalogu Nemaca bombardovan. Tom prilikom su gotovo sasvim uništene manastirske zgrade, a crkva i konak teško osteceni. Ikonostas i nameštaj u crkvi bio je sav uništen i spaljen, a u preostalom delu manastirskog konaka ostao je sacuvan deo manastirske biblioteke.
Dolaskom i zalaganjem Njegovog Visokopreosveštenstva Mitropolita Jovana (Pavlovica) na Eparhiju zagrebacko-ljubljansku 1977. godine, manastir Lepavina polako vraca svoj nekadašnji sjaj i znacaj. Visokopreosveceni, kojemu je ova svetinja posebno draga, ne zali ni truda ni vremena da u nju vrati istinski manastirski život.
Veza sa manastirom Hilandarom ponovo je oživela 1984. godine dolaskom oca Gavrila (Vuckovica) - Hilandarca u manastir Lepavinu, što je još više umnožilo zauzimanje i trud Mitropolita Jovana. Svetski savet crkava, Evangelski omladinski deo iz Virtenberga i vernici Evangelisticke crkve iz Stutgarta na celu sa sestrom Ursulom izrazili su želju da ucestvuju u obnovi manastira, što im je Visokopreosveceni i omogucio. Ali, rat koji je izbio 1991. godine sprccio ih je da svoju želju sprovedu do kraja, odgodivsi njeno konacno ostvarenje za neka bolja vremena.
Danas je u manastiru Lepavini, zahvaljujuci požrtvovnom radu igumana Arhim. o. Gavrila (Vuckovica), duhovni život u usponu. Desetoroclano bratstvo zajedno sa igumanom izdaje svoj manastirski casopis "Put, Istina i Život", kao dvomesecno izdanje, kojim nastoji da vrati veru u duše parohijana i svih onih koji traže istinski duhovni život. Opširnije o casopisu možete saznati u rubrici "Manastirski casopis", koja se nalazi na naslovnoj web-stranici.
Sastavio: monah Vasilije (Srbljan)
po knjizi "Srpski manastiri u Hrvatskoj i Slavoniji"
dr. Dušana Kašica
UPIS JE 1 x PREPRAVLJEN: Branislav Nesic U 22.02.2009 - 02:19.
|
| Upisano: 22.02.2009 - 02:18 |
|
|
|
Trenutno Ne Clan/a . Najnoviji clan je: IvanDeco
Hvala sto nas redovno posecujete 24.02.2009 - 21:13
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Urednik sajta |
|
Nenad Trajilovic |
| Statistika |
42 Sa registracijom
Online 6 bez registracije |
| Zbir unikatnih poseta |
| Danas: |
|
35 |
| Juce: |
|
87 |
| Ukupno: |
|
116488 |
|
| Biografija o.Gavrila |
 |
| P |
U |
S |
C |
P |
S |
N |
| | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 |
| 6 | 7 | 8 |
9 | 10 | 11 | 12 |
| 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 |
| 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 |
| 27 | 28 | 29 | 30 | |
| |
|
|
|
|
